Η τελευταία κρύπτη

 

Συγγραφέας: Φερνάντο Γκαμπόα Γκονζάλεθ

Εκδόσεις: Ωκεανός

 

Ακόμη ένα βιβλίο της λογικής πολλές σελίδες (704), Ναΐτες, μυστικά περί χριστιανισμού, πληροφορίες εγκυκλοπαιδικές και εχθροί που κρύβονται στις σκιές. Παρόλα αυτά περνάει κάποιος το χρόνο του και μαθαίνει εκτός των άλλων για το Ζακ ντε Μολέ και την παρέα του, σου μένουν κάποιες απορίες για το αν θα μπορούσε να είναι αλήθεια κάποια στοιχεία της πλοκής και κυρίως μία αίσθηση πολυχρησιμοποιημένης τεχνικής.

Επί τω προκειμένω, η πλοκή είναι τόσο αργή που θα χρησίμευε να το διαβάζει κανείς για να κοιμηθεί. Σίγουρα πράγματα! Ένα ετερόκλητο τρίδυμο που βαδίζει σαν αρχαιολόγοι, όχι τύπου Ιντιάνα Τζόουνς ούτε κάποιου άλλου συγγραφέα με μεγαλύτερη επιτυχία, σε μία προκαθορισμένη πορεία. Όλα βρίθουν για την εξέλιξη που αργεί περισσότερο και από αστικό λεωφορείο. Ακόμη και τα κρυπτογραφημένα μηνύματα είναι τόσο απλοϊκά που για ακαδημαϊκό καθηγητή στην Ισπανία θα έπρεπε να έχουν επιλυθεί σε δύο σελίδες το πολύ.

Στον αντίποδα τα καλά στοιχεία είναι πως αν πάσχει κάποιος από κλειστοφοβία αρκετές σελίδες είναι αφιερωμένες σε κλειστοφοβική εμπειρία πρώτης ποιότητας. Πραγματικά η περιγραφή είναι άκρως ρεαλιστική και αν δεν έχεις πρόβλημα με κλειστούς χώρους μπορεί να στο προκαλέσει.

Τι να πει κανείς για το τέλος τώρα? Αιχμηρό ως προς την άποψη περί του κέντρου του Χριστιανισμού, όπως και ο λόγος συγκάλυψης φαίνεται αληθοφανές. Βέβαια είναι στην κρίση του καθενός για το αν θα την πιστέψει ή όχι, άλλωστε δεν είναι αυτή η πρόθεση του συγγραφέα. Εν ολίγοις κουραστικό ως προς την ταχύτητα της πλοκής, προβλέψιμο, στα βήματα άλλων πετυχημένων συγγραφέων του είδους και πολύ φλύαρο σε πολλά σημεία χωρίς προφανή λόγο. Επίσης όταν κάποιος είναι ερωτευμένος δεν αναφέρεται στην κοπέλα ως «η Μεξικανή» τις περισσότερες φορές.

 

Βαθμολογία: 3/10