Εκδόσεις: Ψυχογιός
Ο συγκεκριμένος τίτλος αποτελεί το πρώτο βιβλίο που
διάβασα ποτέ, πριν πολλά χρόνια και ήταν η αφορμή να μεταπηδήσω από το «δε
διαβάζω τίποτα, βαριέμαι» στο σήμερα «αν με αφήσεις μπορώ να διαβάζω όλη μέρα».
Αρχικά είναι ένα μεγάλο βιβλίο (464 σελίδες) και ο
όγκος του αποθαρρύνει κάποιον που θα ήθελε να μυηθεί στον κόσμο της λογοτεχνίας,
ωστόσο αν σε τραβήξει το εξώφυλλο ή η περίληψη θα είναι ένας λόγος: οι πειρατές
και ο κόσμος τους. Αγνοώντας ότι αποτελεί μία προσπάθεια του συγγραφέα να
αποδώσει ένα φόρο τιμής στον αρχικό δημιουργό του Ρόμπερτ Λιούις Στίβενσον με
συνεπήρε το γεγονός πως θα μπορούσα να διαβάσω για πειρατές και περιπέτειες, θησαυρούς
και προδοσίες. Αν υπήρχαν τότε που το διάβαζα οι ταινίες των Πειρατών της Καραϊβικής
σίγουρα θα το διάβαζα πιο γρήγορα (με κράτησε άγρυπνο για 5 νύχτες).
Από την αρχή μέχρι το τέλος της ιστορίας η πλοκή
περιστρέφεται γύρω από έναν μπαρουτοκαπνισμένο, θαλασσόλυκο, ακρωτηριασμένο (όπως
είθισται άλλωστε για έναν πειρατή) ο οποίος αναζητά την εκδίκηση. Παρόλα αυτά
δε στέκεται εκεί, έχει ηθικές αξίες και μία πυξίδα δικαιοσύνης που δε δείχνει
πάντα στην παρανομία.
Ανατροπές θα συναντήσεις, όχι συνταρακτικές εκτός
από μία δύο, θα βρεις όμως ναυμαχίες, πειρατική αργκό, περιγραφές όπου η κλαγγή
των σπαθιών και το μπαρούτι θα σε ταξιδέψει σε εποχές χαμένες στο χρόνο. Σε
κάποια σημεία κάνει κοιλιά, όμως δε σε κουράζει, ίσα που θέλεις να τα
προσπεράσεις για να μάθεις αν θα βρει το νησί των θησαυρών.
24 χρόνια μετά αναπολώ με νοσταλγία αυτό το βιβλίο
και τις ώρες της πειρατικής ονειροπόλησης στις οποίες με συντρόφευσε ο Λονγκ Τζον Σίλβερ.
Βαθμολογία: 8/10
