Θάνατος με χείλη κόκκινα

 

Συγγραφέας: Αγγελική Νικολούλη

Εκδόσεις: Καστανιώτης

 

Είτε είσαι φανατικός τηλεθεατής των εκπομπών είτε σου αρέσουν τα αστυνομικά μυθιστορήματα είτε και τα δύο, τότε αυτό το βιβλίο πρέπει να το διαβάσεις. Προσωπικά δεν ήμουν τίποτα από τα παραπάνω, έτυχε να βρεθεί στα χέρια μου και όπως πάντα χωρίς προκαταλήψεις ξεκίνησα να το διαβάζω. Μερικές ώρες μετά το είχα τελειώσει, άλλωστε είναι σχετικά μικρό εν συγκρίσει με άλλα που έχω διαβάσει κατά καιρούς.

Λοιπόν, στα υπέρ της κ. Νικολούλης είναι πως περιγράφει μία αληθινή ιστορία που ξεπερνάει χολιγουντιανή ταινία, μακράν όμως. Ότι θέλει κάποιος το έχει: ανατροπές, δολοπλοκίες, δολοφονίες, απιστίες, ψέματα, ίντριγκες, δράση που σε κάποια σημεία κορυφώνεται και ένα φινάλε ταιριαστό για την κεντρική ηρωίδα, τη Μαύρη χήρα.

Αντίθετα στα κατά πιστώνονται οι πολλές λεπτομέρειες σε περιγραφές τόσο στην ανάλυση της κεντρικής ηρωίδας όσο και των χώρων στους οποίους βρισκόταν, ενώ άφηνε τους υπόλοιπους σε δεύτερη μοίρα. Προφανώς ήθελε να αποτυπώσει πλήρως το μέσα – έξω της «αράχνης», όμως ο περίγυρος της ήταν ετερόφωτος και σίγουρα ενίσχυε τις αντιδράσεις της με τις δράσεις του. Επίσης πολλά κενά στην αφήγηση όπως οι Κρητικοί λόγου χάρη, τι απέγινε με αυτήν την ιστορία? Άγνωστο. Η ραχοκοκαλιά είναι η χήρα από την αρχή ως το τέλος και δεν παρεκκλίνει.

Σε γενικές γραμμές είναι καλογραμμένο, προσεγμένο και για τα ελληνικά δεδομένα που κυκλοφορούν κακέκτυπα της ξένης λογοτεχνίας, πολύ καλό βιβλίο. Θα μπορούσε να είναι καλύτερο? Σίγουρα. Παρόλα αυτά στέκεται ανεξάρτητα από το αν γνωρίζει κάποιος τη συγγραφέα και αν τη γνωρίζει σαν όνομα τη μαθαίνει ως γυναίκα με τις αδυναμίες της, το άγχος και τις ανησυχίες της για την εύρεση στοιχείων.

 

Βαθμολογία: 8/10

Το έγκλημα της οδού Μόργκ

 

Συγγραφέας: Έντγκαρ Άλαν Πόε

Εκδόσεις: Κορόντζης

 

Αν σκεφτεί κάποιος συγγραφέα αστυνομικού βιβλίου θα σκεφτεί άλλους πιο γνωστούς και πολυφορεμένους είτε λόγω της απαράμιλλης γραφής τους είτε λόγω μάρκετινγκ. Ωστόσο ο πρώτος διδάξας και μετέπειτα έγινε άξιος αντιγραφής έως απομίμησης ήταν ο ένας και μοναδικός στο είδος του Έντγκαρ Άλαν Πόε, ένας αμερικανός μέθυσος με μυαλό που άγγιζε την παράνοια, τη διάνοια και όχι δεν πέθανε από άνοια.

Ο πατέρας του αστυνομικού μυθιστορήματος βασίστηκε σε πραγματικό έγκλημα στο Παρίσι του 19^ου αιώνα και δεν έμεινε σε αυτό μόνο, δημιούργησε τον κεντρικό ήρωα, που αργότερα θα δούμε την εξέλιξη του ως Σέρλοκ Χολμς, Ηρακλής Πουαρό και άλλους, να χρησιμοποιεί τον επαγωγικό συλλογισμό και παρατηρήσεις ώστε να αναλύσει τι είχε συμβεί. Από την αρχή ο αναγνώστης γίνεται έρμαιο της απόλυτης λογικής η οποία μοιάζει επηρμένη και ένας κομπασμός μπροστά σε αδαείς, όμως εν αντιθέσει με τους απογόνους του δεν είναι παρά μία αντικειμενικά ψυχρή αντιμετώπιση όσων δε χρησιμοποιούν το μυαλό τους για να παράγουν συμπεράσματα ή τις αισθήσεις τους ώστε να κατανοήσουν τον κόσμο, υλικό και άυλο, γύρω τους. Αυτό γίνεται αντιληπτό από το απλό ύφος και την υπομονή να ξετυλίγει τα συμπεράσματα του πιάνοντας το νήμα εξ αρχής.

Η υπόθεση στην αρχή φαντάζει παράξενη, τα δεδομένα αντικρουόμενα και σε πολλά σημεία οι αντιφάσεις των μαρτύρων μπερδεύουν χειρότερα τον αναγνώστη. Στην πορεία ο ερευνητής αποδομεί περίτεχνα και ανασυνθέτει εκ νέου την υπόθεση όπως πραγματικά έγινε. Δύο φόνοι σε ένα δωμάτιο κλειδωμένο, με κλειστά παράθυρα και το ένα πτώμα σφηνωμένο στην καμινάδα αναζητούν δικαίωση και Πόε τους δίνει αυτό ακριβώς μέσα από το βιβλίο του, με μία πανέξυπνη παραλλαγή όμως.

 

Βαθμολογία: 9/10

Λονγκ Τζον Σίλβερ, Αναμνήσεις από το νησί των θησαυρών

 

Συγγραφέας: Μπιόρν Λάρσον (Bjiorn Larsson)

Εκδόσεις: Ψυχογιός

 

Ο συγκεκριμένος τίτλος αποτελεί το πρώτο βιβλίο που διάβασα ποτέ, πριν πολλά χρόνια και ήταν η αφορμή να μεταπηδήσω από το «δε διαβάζω τίποτα, βαριέμαι» στο σήμερα «αν με αφήσεις μπορώ να διαβάζω όλη μέρα».

Αρχικά είναι ένα μεγάλο βιβλίο (464 σελίδες) και ο όγκος του αποθαρρύνει κάποιον που θα ήθελε να μυηθεί στον κόσμο της λογοτεχνίας, ωστόσο αν σε τραβήξει το εξώφυλλο ή η περίληψη θα είναι ένας λόγος: οι πειρατές και ο κόσμος τους. Αγνοώντας ότι αποτελεί μία προσπάθεια του συγγραφέα να αποδώσει ένα φόρο τιμής στον αρχικό δημιουργό του Ρόμπερτ Λιούις Στίβενσον με συνεπήρε το γεγονός πως θα μπορούσα να διαβάσω για πειρατές και περιπέτειες, θησαυρούς και προδοσίες. Αν υπήρχαν τότε που το διάβαζα οι ταινίες των Πειρατών της Καραϊβικής σίγουρα θα το διάβαζα πιο γρήγορα (με κράτησε άγρυπνο για 5 νύχτες).

Από την αρχή μέχρι το τέλος της ιστορίας η πλοκή περιστρέφεται γύρω από έναν μπαρουτοκαπνισμένο, θαλασσόλυκο, ακρωτηριασμένο (όπως είθισται άλλωστε για έναν πειρατή) ο οποίος αναζητά την εκδίκηση. Παρόλα αυτά δε στέκεται εκεί, έχει ηθικές αξίες και μία πυξίδα δικαιοσύνης που δε δείχνει πάντα στην παρανομία.

Ανατροπές θα συναντήσεις, όχι συνταρακτικές εκτός από μία δύο, θα βρεις όμως ναυμαχίες, πειρατική αργκό, περιγραφές όπου η κλαγγή των σπαθιών και το μπαρούτι θα σε ταξιδέψει σε εποχές χαμένες στο χρόνο. Σε κάποια σημεία κάνει κοιλιά, όμως δε σε κουράζει, ίσα που θέλεις να τα προσπεράσεις για να μάθεις αν θα βρει το νησί των θησαυρών.

24 χρόνια μετά αναπολώ με νοσταλγία αυτό το βιβλίο και τις ώρες της πειρατικής ονειροπόλησης στις οποίες με συντρόφευσε ο Λονγκ Τζον Σίλβερ.

 

Βαθμολογία: 8/10